demarcación hidrográfica

1. Enténdese por demarcación hidrográfica a área terrestre e mariña composta por unha ou máis concas fluviais adxacentes e as augas de transición, subterráneas e costeiras asociadas a esas concas. As augas de transición son masas de auga superficiais próximas ás desembocaduras dos ríos que son parcialmente salinas debido á súa proximidade ás augas costeiras, pero que reciben unha influencia significativa das entradas de auga doce. As augas costeiras son augas superficiais situadas terra enteira desde unha liña cuxa totalidade se atopa a unha milla náutica mar abaixo desde o punto máis próximo da liña de base utilizada para medir a amplitude das augas territoriais e que se estenden, se é o caso, ata o límite exterior das augas de transición. 2. As augas costeiras especificaranse e incluiranse na demarcación ou demarcacións hidrográficas máis próximas ou máis apropiadas. 3. Os acuíferos que non se correspondan totalmente con ningunha demarcación en particular incluiranse na demarcación máis próxima ou máis apropiada. A cada demarcación pódeselle asignar a parte do acuífero correspondente á súa respectiva área territorial e, neste caso, débese garantir unha xestión coordinada mediante as notificacións oportunas entre as demarcacións afectadas. 4. A demarcación de conca hidrográfica, como unidade principal para efectos de xestión de conca, constitúe o ámbito espacial ao que se aplica a normativa de protección das augas recollida nesta lei, sen prexuízo do réxime específico de protección do medio mariño que poida establecer o Estado. 5. O Goberno, mediante real decreto, logo de consulta ás comunidades autónomas, establecerá o ámbito territorial de cada demarcación de conca, que coincidirá co do seu plan hidrolóxico.